نویسندگان
سیدمهدی سجادی 1 ؛ عالیه کرد زعفرانلو کامبوزیا2
1دانشجو
2استاد
چکیده
فهم درست معنای یک واژه، نیازمند استفاده از روشهای گوناگون معنیشناسی است تا از طریق آن‌ها، به توصیف دقیق معنای آن واژه دست یافت. یکی از این روشها، روابط مفهومی و از جمله تقابل معنایی است. هدف این پژوهش، بررسی تقابل معنایی و نقش آن در ترجمه قرآن کریم است. بدین منظور، 106 جفت‌واژه متقابل، همراه با بسامد آن‌ها و آیاتی که در آن‌ها به کار رفته است از منابع مختلف و به ویژه از «تفسیر نور» اثر مصطفی خرمدل، استخراج و گردآوری شده و سپس بر اساس شش نوع تقابل معنایی مورد توافق زبانشناسان، تجزیه و تحلیل گردیده است. به علت حجم محدود مقاله، از آوردن همه این جفتواژهها خودداری گردیده و برای هر نوع تقابل معنایی چند نمونه ذکر شده است. بررسی و تجزیه و تحلیل دادهها نشان میدهد که شش نوع تقابل معنایی مدرج، مکمل، دوسویه، جهتی، واژگانی و تباین معنایی در قرآن یافت میشود و تقابلهای مدرج، مکمل، دوسویه، واژگانی، تباین معنایی و جهتی به ترتیب دارای بیشترین و کمترین بسامد میباشد. در پارهای موارد میان این تقابلها هم‌پوشانی وجود دارد. مد نظر قرار دادن پدیده تقابل معنایی میتواند در ترجمه درست واژگان قرآن مؤثر باشد.
کلیدواژه ها
تقابل معنایی؛ ترجمه قرآن؛ تقابل مدرج؛ تقابل مکمل؛ تباین معنایی
مطلب پیشنهادی
مطالب منتشر شده
۱۳۹۵/۰۶/۳۱
